canandanann

Landschap en Zen

Landschap en Zen

Als schilder kijk ik naar het landschap met overgave. Overgave in die zin dat ik het landschap niet beschouw als object waarin ik als toeschouwer een zeker plaats met bijbehorend perspectief inneem en waardoor ik me bewust ben van mijn eigen positie, maar als situatie waarin ik opga. Het landschap is een werkelijkheid waar ik deel van uitmaak. Ik hoef dan ook niets, ik hoef het niet uit te beelden, niet weer te geven. Als ik foto’s maak van het landschap is dat om de herinnering eraan vast te houden en in films die ik maak van deze foto’s komt dit landschap voorbij als een reis. Reis door het landschap. Ik gebruik soms foto’s om een landschap te ontwerpen, ik laat me leiden door de foto en fantaseer de rest erbij, beter gezegd, ik laat de kwast zijn werk doen. Een landschap ervaren en een landschap weergeven is niet hetzelfde. Tussen beiden bestaat een grote kloof en die kloof ligt vooral aan mijn kant als toeschouwer, als beschouwer. Zo gauw ik in een object-subject relatie treed ten aanzien van het landschap ben ik het al kwijt. Dan sta ik er buiten en doe ik eigenlijk niet meer echt mee. Het landschap proberen te schilderen alsof het een object is ervaar ik dan ook als een zinloze actie. Dan heb je een object weergegeven en dat is het dan. Daar gaat voor mij geen inspiratie vanuit en het heeft voor mij niks te maken met het gevoel dat je deel bent van het landschap. Vanuit het Zen-Boeddhisme kijkt men hier op een speciale wijze tegenaan. Byun-Chul Han die een klein boekje over de principes van het Boeddhisme heeft geschreven zegt over de kunst geïnspireerd door het Zen-Boeddhisme het volgende: 

Lees meer >> | 1 keer bekeken

Ogen-schijnlijk

Ogen-schijnlijk

Als de ogen je enige zintuig zijn, en stel dat andere zintuigen zoals reuk, tastzin, gehoor en smaak zijn uitgeschakeld, hoe neem je dan de werkelijkheid waar? Als een ‘afbeelding’ op een foto, beeldscherm, afdruk? Bewegende beelden zijn nog steeds waarneembaar, maar als de wereld voor je ogen niet beweegt zoals op een foto, dan lijkt het misschien dat jouw waarneming niet meer is dan een verzameling losse beelden die willekeurig achter elkaar zijn geplakt. Toch is dat niet waar want onze waarneming van de werkelijkheid via onze ogen wordt begeleid door onze denkvermogen. Onze herinnering en onze voorafgaande kennis van de werkelijkheid kleuren onze waarneming, geven er duiding aan en dus betekenis. Preoccupatie door wat we al kennen en weten zet de lijnen uit voor wat we eigenlijk zien. Een kind leert de werkelijkheid zien aan de hand van een taal die wordt geleerd. Zo ontstaat betekenis die latere waarnemingen mede kleurt. We kunnen als volwassene niet bij nul beginnen als wij alle andere zintuigen dan de ogen uitschakelen. 

Lees meer >> | 1 keer bekeken

Augen-scheinbar

Augen-scheinbar

Wenn die Augen dein einziger Sinnesorgan sind und andere Sinnesorganen wie Geruch, Tastsinn, Gehör und Geschmack ausgeschaltet sind, wie nimmst du dann die Realität wahr? Als „Bild“ auf einem Foto, einem Bildschirm, als Ausdruck? Bewegende Bilder sind immer noch wahrnehmbar mit deinen Augen. Aber wenn sich die Welt vor deinen Augen nicht bewegt, so wie auf einem Foto, alles steht still, dann scheint es vielleicht, dass deine Wahrnehmung nicht mehr ist als eine Sammlung einzelner Bilder, Bilder die willkürlich hintereinander geklebt wurden. Das ist jedoch nicht wahr, denn unsere Wahrnehmung von der Realität mit unsere Augen wird von unserem Denkvermögen begleitet. Unsere Erinnerung und unser Vorwissen über die Realität färben unsere Wahrnehmung, geben ihr eine Deutung und damit Bedeutung. Die Beschäftigung mit dem, was wir bereits kennen und wissen, legt die Grenzen für das fest, was wir tatsächlich sehen. Ein Kind lernt die Realität anhand einer Sprache, die es erlernt. So entsteht eine Bedeutung, die die spätere Wahrnehmungen prägt. Als Erwachsene können wir nicht bei Null anfangen, wenn wir alle anderen Sinne außer den Augen ausschalten.

Lees meer >> | 1 keer bekeken

Eyes-apparently

Eyes-apparently

If your eyes are your only sense, and suppose other senses such as smell, touch, hearing and taste are disabled, how do you perceive reality? As an “image” on a photograph, screen, print? Moving images are still perceptible, but if the world before your eyes does not move as it does in a photograph, it may seem that your perception is nothing more than a collection of separate images randomly strung together. Yet this is not true, because our perception of reality through our eyes is guided by our ability to think. Our memory and our prior knowledge of reality colour our perception, give it meaning and thus significance. Preoccupation with what we already know and understand sets the parameters for what we actually see. A child learns to see reality through the language it learns. This creates meaning that colours later perceptions. As adults, we cannot start from scratch if we switch off all senses other than sight.

Lees meer >> | 1 keer bekeken

In lieblicher Blaue

In lieblicher Bläue
 
In lieblicher Bläue blühet
mit dem metallenen Dache der Kirchthurm. Den umschwebet
Geschrei der Schwalben, den umgiebt die rührendste Bläue.
Die Sonne gehet hoch darüber und färbet das Blech,
im Winde aber oben stille krähet die Fahne.
Wenn einer unter der Glocke dann herabgeht, jene Treppen,
ein stilles Leben ist es, weil,
wenn abgesondert so sehr die Gestalt ist,
die Bildsamkeit herauskommt dann des Menschen.
Die Fenster, daraus die Glocken tönen, sind wie Thore an Schönheit.
Nemlich, weil noch der Natur nach sind die Thore,
haben diese die Ähnlichkeit von Bäumen des Walds.
Reinheit aber ist auch Schönheit.
Innen aus Verschiedenem entsteht ein ernster Geist.
So sehr einfältig aber die Bilder, so sehr heilig sind die, daß
man wirklich oft fürchtet, die zu beschreiben.
Die Himmlischen aber, die immer gut sind,
alles zumal, wie Reiche, haben diese, Tugend und Freude.
Der Mensch darf das nachahmen.
Darf, wenn lauter Mühe das Leben, ein Mensch
aufschauen und sagen: so will ich auch seyn?
Ja. So lange die Freundlichkeit noch am Herzen, die Reine,
dauert, misset nicht unglücklich der Mensch sich
der Gottheit.
Ist unbekannt Gott? Ist er offenbar wie die Himmel?
dieses glaub' ich eher. Des Menschen Maaß ist's.
Voll Verdienst, doch dichterisch,
wohnet der Mensch auf dieser Erde. Doch reiner
ist nicht der Schatten der Nacht mit den Sternen,
wenn ich so sagen könnte,
als der Mensch, der heißet ein Bild der Gottheit.

Lees meer >> | 1 keer bekeken

Kunst is een zoeken

Kunst: een zoeken zonder garanties zonder zekerheden

XVI

El hombre es por natura la bestia paradójica,

un animal absurdo que necesita lógica.

Creó de nada un mundo y, su obra terminada,

«Ya estoy en el secreto -se dijo-, todo es nada.» 

Lees meer >> | 1 keer bekeken